ΚΡΗΤΗ

Η απώλεια – GOODnet.gr ειδήσεις, νέα & άρθρα από Κρήτη, Ρέθυμνο, Χανιά, Ηράκλειο, Λασίθι.

Είναι πολύ λυπηρό να χάνονται άνθρωποι μέσα σε άμορφες μάζες σιδερικών εμπλεκόμενοι σε τροχαία ατυχήματα στον Β.Ο.Α.Κ. Λουτρό ανθρώπινου αίματος για πολλές δεκαετίες, άδικα και κρίμα, όπως έχω αναφερθεί σε προγενέστερη μου αρθογραφία με τίτλο Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, που αναφέρομαι αναλυτικά και προτείνω εμπεριστατωμένες λύσεις. Πάνε οχτώ χρόνια από το τροχαίο που είχε σημειωθεί έξω από το Ηράκλειο στο ύψος της Αγίας Πελαγίας, με θύματα τον τότε Διευθυντή του ΕΚΑΒ Κρήτης Βουρβαχάκη Δημήτρη και τον Προέδρο των εργαζομένων Κελαράκη Δημήτρη που κάηκαν εγκλωβισμένοι στα συντρίμια του ασθενοφόρου, αλλά και με τον σοβαρό τραυματισμό του οδηγού του πληρώματος. Είχα την τιμή να γνωρίζω αλλά και να συνεργαστώ με τους εκλιπόντες σε επαγγελματικό επίπεδο λόγω του ότι υπηρέτησα για περίπου δέκα χρόνια σε Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών τα πιο πολλά εκ αυτών στην 3η ΕΜΑΚ Ηρακλείου. Τα λόγια γίνονται λίγα και φτωχά απέναντι στα πρόσωπα αυτά και στην απώλεια τους, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στις οικογένειες τους αλλά και στην οικογένεια του ΕΚΑΒ Κρήτης. Το έτος 2001 ιδρύθηκε η 3η ΕΜΑΚ Κρήτης στην οποία και μετατέθηκα από την 1η ΕΜΑΚ Αθηνών και από την πρώτη μέρα η συνεργασία μας με το ΕΚΑΒ ήταν στενή λόγω των τροχαίων ατυχημάτων αλλά και των εκαπαιδευτικών σεμιναρίων με θέμα Πρώτες Βοήθειες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους αυτούς, θυμάμαι τον τότε Διευθυντή του ΕΚΑΒ Κρήτης τον Βουρβαχάκη Δημήτρη, που ήταν παρών ενεργά, σε όλα τα τροχαία με περίσσιο θάρρος επαγγελματισμό και ψυχραιμία προσπαθούσε να σώσει ανθρώπινες ζωές και να απαλύνει όσο μπορούσε τον ανθρώπινο πόνο. Γεγονός που μου είχε κάνει πολλές φορές μεγάλη εντύπωση, ενώ ήταν Διευθυντής ΕΚΑΒ Κρήτης και θα μπορούσε άνετα να κάθεται σε ένα γραφείο να ασκεί τα Διοικητικά του καθήκοντα, αυτός ήταν στον δρόμο στην πρώτη γραμμή περασμένα χαράματα στον βωμό του καθήκοντος. Πάρα πολλές δεκάδες συμβάντα είχαμε συνεργαστεί με τον Δημήτρη Βουρβαχάκη και γνωρίζω καλά με πόσο αγάπη και πάθος προσπαθούσε να βοηθήσει και να σώσει τον συνάνθρωπο, ήταν ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση, επαγγελματία που αγαπά την δουλειά του και θυσιάζεται για αυτήν και που το έργο του θα μείνει ανεξίτηλο στα μάτια όλων των συναδέλφων του αλλά και όσων ανθρώπων είχαν συναναστραφεί μαζί. Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε και στο σημείο αυτό θα επαναλάβω πως το έργο που έχουν αφήσει οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο μεγάλο που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.




Source link

Kατηγορίες

Ιστορικό